Trzy rzędy są już za nami, więc masz do dyspozycji cały podstawowy alfabet łaciński. Zostaje dziewięć polskich liter, które nie mają własnych klawiszy.
Układ, na którym pisze się w Polsce, nazywa się „polski (programisty)”. Litery leżą tak samo jak na klawiaturze angielskiej, a ogonki, kreski i kropki dokłada prawy Alt, czyli AltGr. Trzymasz go prawym kciukiem i naciskasz literę, od której polska litera pochodzi.
AltGr + a → ą AltGr + e → ę AltGr + l → ł AltGr + o → ó
Tak samo powstają ć, ń, ś i ż, każde od swojej litery. Wyjątek jest jeden i trzeba go zapamiętać osobno: ź siedzi pod AltGr i x, bo z jest już zajęte przez ż.
Podczas ćwiczenia podświetlają się oba klawisze: AltGr i litera. Naciskaj najpierw AltGr i puszczaj go dopiero po literze, tak samo jak Shift.
Wszystkich liter używaj tak, jak używa się ich naprawdę: w wyrazach. Wewnątrz wyrazu litery nie są już osobnymi ruchami, tylko jednym ciągiem. Ręka uczy się częstych ciągów i zaczyna wykonywać je jednym zamachem. Właśnie dzięki temu, a nie dzięki szybkości pojedynczego klawisza, pisze się szybko.
Jeśli któraś litera jest jeszcze chwiejna, wróć do jej rzędu. Ćwiczenie wyrazów z chwiejną literą utrwala chwiejność, a nie wyraz.
Ćwiczenie używa zwykłych wyrazów i każda z dziewięciu polskich liter pojawia się w nim co najmniej raz. Nie goń jeszcze za tempem: pisz równo i pozwól ręce nauczyć się sekwencji.