Tempo pisania nie bierze się z jednego szybkiego palca, tylko z nakładającej się pracy dwóch rąk. Kiedy następna litera należy do drugiej ręki, ta ręka może już być w drodze, gdy poprzednia jeszcze naciska. Dwa ruchy biegną częściowo w tym samym czasie i to nałożenie jest właśnie tempem.
jak wiele problem
W wyrazach z tej lekcji ręka zmienia się po każdej literze, co sprawia, że pisze się je wyjątkowo szybko. Szukaj tego wrażenia: równego, naprzemiennego rytmu, w którym żadna ręka nie czeka na drugą.
To przeciwieństwo wyrazów jednej ręki. Tam wszystkie ruchy robiła po kolei ta sama ręka i wyraz się wlókł; tutaj żadna ręka nie naciska dwa razy pod rząd.
Jeśli wyrazy naprzemienne płyną, a jednoręczne nie, to jest całkiem normalne i tak właśnie ma być. Prawdziwy tekst leży pomiędzy nimi, a rytm, który tu złapiesz, przenosi się na niego.
Ćwiczenie używa samych wyrazów, w których ręce pracują naprzemiennie. Spróbuj utrzymać równe tempo przez cały wiersz, nie dając się skusić na zryw w żadnym miejscu.